Smaaktest: Burts by Beluga chips

Hans van Wolde van Restaurant Beluga in Maastricht heeft in samenwerking met chipsfabrikant Burts twee geweldige smaken op de markt gebracht: Colombo Curry en Vanilla Sea Salt. Weer van die gekke smaakjes, het lijkt wel mode. Alsof alle normale smaakcombinaties al eens bedacht zijn, en wij Hollanders maar eens aan de rare combinaties moeten. Al moet ik zeggen dat Colombo Curry en Vanilla Sea Salt mijn mond een aangename smaakbeleving geven. Daar kunnen ze bij Smiths nog wat van opsteken. Ik heb lang getwijfeld of de 'Babi Pangang nr 69' en 'Patatje Joppie' bij ons het huis in zouden komen. Tot op heden is het ze niet gelukt. Overigens zijn de 'Burts by Beluga' chips exclusief verkrijgbaar bij Albert Heijn.

Smaaktest: Arizona's ice tea

Weer zo'n leuk, nieuw product in de schappen van Albert Heijn: Arizona Ice Tea. Ik viel voor de leuke verpakking, een plastic flesje met gezellig zomerse kleurtjes. En de website http://www.drinkarizona.com/ is ook al zo gezellig; een jaren-70-mintgroene achtergrond en gezellig zomers muziekje. Ik zie me al helemaal lopen met een hip flesje Arizona in plaats van mijn eeuwige watertje. Maar ja, is het wel te drinken? Mijn ervaring is dat er nogal wat verschil in ijstheeën zit qua smaak. Van weeig perzik tot fris citroenig en alles daartussen.

De smaken die bij Albert Heijn verkocht worden zijn zwarte thee-citroen, zwarte thee-perzik, groene thee-ginseng-honing en groene thee-granaatappel. En eerlijk waar, ze zijn fantastisch!!! Citroen is echt citroenig, lekker zuur, fris. Perzik is ook fris, zonder dat weeige. De groene theesmaakjes zijn wat zachter, en erg lekker. Dit is mijn nieuwe favoriete merk ijsthee!

Smaaktest Cola

Er is een nieuwe cola op de markt: Oggu cola. Volgens de fles een 100% biologische frisdrank waar de makers trots op zijn. De ingrediëntenlijst ziet er inderdaad goed uit: koolzuurhoudend water, biologische rietsuiker en caramel, biologisch sap van citrusvruchten en natuurlijke en biologische aroma's. Kijk, dat zijn ingrediënten die ik snap, die gewoon verkrijgbaar zijn, zonder allerlei chemische rotzooi. De prijs van een 1,5 liter fles is vergelijkbaar met die van Coca-Cola. 

Maar dan de smaak.... De echte coladrinker bij ons thuis is de man, dus die mocht het nieuwe drankje als eerste testen. Zijn conclusie: lekker, anders dan cola, iets frisser van smaak. En inderdaad, het smaakt anders. Sterker nog, als je goed proeft, smaakt het niet echt naar cola. Het is ook veel lichter van kleur, eerder icetea dan cola. Lekker is het zeker, maar in de verste verte niet vergelijkbaar met echte cola.

Naast biologische cola maakt Oggu ook biologische 7-up en fanta. Biologisch is fijn, het klinkt in ieder geval minder ongezond dan de 'echte' frisdranken. De naam Oggu komt overigens uit het Latijn: het is een samentreksel van Organico Gusto (biologische smaak). De filosofie van het merk staat uitgebreid uitgelegd op de website van Oggu: http://www.oggu.com/. Na het lezen van dit verhaal, smaakt het drankje nog lekkerder (en gezonder).

Test tomatenpuree

En dan de blikjes tomatenpuree. Ik heb er vier getest. Tomatenpuree kost echt zo goed als niets. Die van Chiara is 0,06 cent, afgerond bij de kassa dus 0,05 cent. Maar ook hier zijn de prijsverschillen groot: de tomatenpuree van Del Monte is maar liefst ruim vijf keer duurder: 0,32 cent. De tomatenpuree van AH kost 0,19 cent en voor de hot puree van AH betaal je 0,23 cent. Qua kleur zien ze er allemaal hetzelfde uit. Ook over de smaak kan ik kort zijn: Del Monte en Chiara zijn lekker romig, AH is stroevig in de mond, maar verder qua smaak hetzelfde. AH Hot smaakt bitter, vies, en het 'Hot' gebeuren voegt in mijn ogen niets toe. Tomatenpuree is tomatenpuree, daar moet je niet mee gaan rotzooien. Als je 'hot' wilt voeg je gewoon een vers of gedroogd chilipepertje toe.

Conclusie: ga voor de Chiara van 0,06 cent, die is prima.

Rest nog de vraag 'wat doe je met vier potjes tomatenpuree (en vijf blikken tomatenblokjes)?'. Ik dacht er een lekkere lasagne mee te maken, maar al googlend kwam ik op een nog beter idee. Toen ik googlede op 'test tomatenpuree' kwam ik terecht op de site 'mens-en-gezondheid'. Wat blijkt? Tomatenpuree is goed tegen rimpels!

'Voor het onderzoek aten tien proefpersonen drie maanden lang elke dag 55 gram tomatenpuree. Om de opname van de werkzame stoffen in de puree te verhogen, dronken de proefpersonen daar ook 10 gram olijfolie bij. Na drie maanden bleek er in hun huid veel meer procollageen te zijn aangemaakt. Ook bleek de huid beter bestand tegen uv-stralen. Het effect van tomatenpuree kan zelfs worden vergeleken met dat van een zonnebrandcrème met een lage factor. Allemaal aan de tomatenpuree dus!'

Oh, je hoeft het niet op je gezicht te smeren, je eet het gewoon op. Dan wordt het toch lasagne.

Test bliktomaten

Voor de bliktomaten ben ik naar de Albert Heijn getogen. Vijf verschillende soorten tomatenblokjes (waarbij Heinz lekker eigenwijs is en ze in pakjes stopt, zodat mijn titel de lading niet dekt...). Naast Heinz heb ik Cirio (yes, yes, nu ook bij AH, rechtstreeks uit La Bella Italia), Grande Italia, AH huismerk en Euroshopper. De test kan beginnen.

Allereerst de prijs. De verschillen zijn groot. Bliktomaten zijn goedkoop, dat zeker, maar voor een blikje Euroshopper betaal je 0,38 cent, terwijl je voor een blikje Grande Italia liefst 1,13 euro neertelt, op een cent na driemaal zoveel! De Cirio zijn overigens de duurst met 1,49 euro, maar die bestaan dan ook uit hele cherrytomaatjes, omdat ze geen blokjes hadden. Zometeen in de smaaktest blijkt wel dat Cirio de grote uitzondering is.

Alleen de Grande Italia bevat geen toevoegingen. Verder zit er in elk blik naast tomatenblokjes ook tomatensap en citroenzuur. De grote vraag die bij mij rijst: welke tomaten zitten er in de blikken? Op http://www.vkblog.nl/ hebben ze net 123 verschillende soorten tomaten ingezaaid, om even aan te geven hoeveel soorten er zijn. Het verschil tussen de Hollandse waterbommetjes en de Italiaanse pomodori is als het verschil tussen een Dacia Logan en een Porsche 911, dus ik had graag geweten met welke ik te maken had (Dacia Logan komt er bij ons niet in).

Het alternatief is natuurlijk zelf tomatenblokjes snijden. Misschien maar een paar kilo mooi pomodori's meenemen uit Italië voor een lekkere zoete, zelfgemaakte tomatensaus. Beetje knoflook in olijfolie, tomaten in blokjes erbij, oregano, tijm en 'n paar basilicumblaadjes als ik dan toch bezig ben. Even sudderen, in bakjes en de vriezer in. En misschien dan meteen een paar variaties maken: een pittige met peper, een mediterraanse met kappertjes, ansjovis en olijven... Maar goed, ik dwaal af. Terug naar de test.

De smaak, daar gaat het natuurlijk allemaal om. De Euroshopper blokjes worden - volgens het blik - geproduceerd in Italië. Dat bied hoop. Over de smaak kan ik kort zijn: behalve de Cirio smaken ze allemaal nagenoeg hetzelfde: waterig, tomaterig, geen zoetje. Werkelijk, met zo weinig verschil luidt mijn advies: ga gewoon voor de Euroshopper blokjes. En als je dan toch voor duur gaat, ga dan gelijk maar voor de Porsche 911 onder de blikken, de Cirio. Deze tomaatjes zijn zoet, smaakvol, verrukkelijk! In de volgende blok test ik de tomatenpurees.

Poll uitslag

Er is weer gestemd en de uitslag is bekend. Ik ga bliktomaten testen. Er zit nogal wat verschil in prijs tussen de verschillende blikken tomatenblokjes. Van minder dan 50 eurocent tot ruim boven de euro. Zou het verschil in smaak ook zo groot zijn? Als ik toch bezig ga met het testen van tomaten, zal ik ook meteen tomatenpuree testen. Benieuwd of daar ook smaakverschillen tussen zitten. En dan ga ik nu alvast bedenken wat ik met vijf blikken tomatenblokjes en vier blikjes tomatenpuree ga doen... Binnenkort de test.

Nep pesto

Pesto uit een potje. Ik heb het er niet zo op. Maar als je toch je toevlucht neemt tot een potje, welke pesto komt dan het beste uit de test? Ik heb zes pesto's getest en de resultaten zijn helaas bedroevend. Allemaal zijn ze zurig van smaak (zuurteregelaar?) en bevatten ze ingrediënten die niet thuishoren in echte pesto. Cashewnoten verbazen me al niet meer, en die zijn tot daaraan toe. Maar suiker? Vreemd. En aardappel. AARDAPPEL??? Als vulmiddel ofzo? Bah. Verder kwam ik ook nog aardnoten (als we ze pinda's noemen valt het blijkbaar teveel op) en glucosestroop tegen. En natuurlijk de nodige E-nummers om het groene goedje houdbaar te maken. Uiteraard komt het woord olijfolie in geen enkele ingrediëntenlijst voor. Zonnebloemolie en zelfs plantaardige olie zijn de surrogaten die men gebruikt. Misschien ben ik een beetje kritisch, misschien is het niet mogelijk om echte pesto in een potje te stoppen en te zorgen dat het houdbaar blijft, maar zorg dan in ieder geval dat je naast de zuurteregelaar de juiste ingrediënten gebruikt voor je het woord Pesto op het potje zet. En wie heeft er ooit onderzocht dat mensen die pesto in een potje kopen niet bereid zouden zijn een of twee euro meer te betalen als het dan ook goed smaakt? 

Goed, dan nu de zes 'pesto's' die ik getest heb.

1. Xenos, 190 gram, 1,25 euro.
Veruit de goedkoopste pesto in het rijtje. Qua ingrediënten komt deze pesto het dichtst bij de originele. Bevat maar liefst 40% basilicum, het meeste van alle potjes. Verder alleen cashewnoten als inferieure toevoeging. Maar dan de smaak. Harig is het eerste dat in mij opkomt. Het smaakt alsof ze hele basilicumplanten vermalen hebben, in plaats van alleen de blaadjes. Verder een sterke, zurige, kazige smaak.

2. AH eigen merk, 180 gram verdeeld over 2 potjes voor 1,65 euro.
Wat opvalt is dat er veel olie in deze pesto zit. Ook cashewnoten en aardappel ontbreken niet. Slechts 32% basilicum. De smaak is erg zuur en zout. Niet vezelig zoals die van de Xenos, maar veel te sterk van smaak.

3. Bertolli, 185 gram, 2,35 euro.
Bertolli. Da's toch dat merk met die reclames van die mamma's in Italië die in grote ketels met pastasaus staan te roeren? Italiaanser kun je het niet krijgen. Dit belooft wat. De kleur van deze pesto lijkt nog het meest op mijn zelfgemaakte pesto, iets lichter dan de andere pesto's. Suiker, aardappel en melkeiwit lijken hiervan de oorzaak. De structuur is smeuig (mijn aardappelpuree is ook altijd zo lekker smeuig), je proeft veel kaas (of is dat dan het melkeiwit?) en deze pesto heeft een niet zo uitgesproken smaak. De nasmaak is een beetje muffig en zoet. Zoete pesto?

4. Grande Italia, 190 gram, 1,97 euro.
Ook al zo'n prachtig Italiaans merk. Minder smeuig dan de pesto van Bertolli, maar in ingrediënten overtroeft hij z'n Italiaanse broertje door het gebruik van glucosestroop, aardappel, cashewnoten en liefst 7% minder basilicum. Hoe ze het dan toch voor elkaar krijgen om deze pesto als een na beste te laten smaken is me een raadsel. Zuur ben ik inmiddels gewend en de balans tussen zoet en zuur is in deze pesto alleszins redelijk. Proef ik nu spinazie? Ja, ik proef echt spinazie. Staat niet tussen de ingrediënten, dus ik zal me ongetwijfeld vergissen. Maar ik proef het wel.

5. Xenos, 130 gram, 1,99 euro.
Aardnoten en cashewnoten. Harig en vezelig van smaak. Zoetig ook. En een vreemde nasmaak.

6. AH verse pestospread, 90 gram, 1,99 euro.
De duurste pesto van de zes. Ook de enige die de naam 'pestospread' draagt. Kijk, dan impliceer je in ieder geval dat het een-soort-pesto-maar-niet-echt is, dat is prima. Veel ingrediënten die niets met pesto te maken hebben, maar qua smaak komt deze spread als beste uit de test. Ik proef stukjes, veel zuur, ruwe nasmaak. Positief punt: in deze spread proef je de afzonderlijke ingrediënten.

Na zes lepels inferieure, zure, groene smurrie komt de potjespesto me echt de keel uit. Ik was er al geen fan van, maar na deze test voorspel ik dat het lang duurt voor er weer zo'n groen potje bij mij het huis in komt.

Dan nu de uitslag: Onderaan eindigt pesto nr 1 van de Xenos. Cijfer: 2. De andere pesto van de Xenos (5) en die van Bertolli eindigen in de onderste regionen met een 3,5. Op de derde plaats de pesto van AH eigen merk met een 4. Op de tweede plaats die van Grande Italia met een 4,5 en bovenaan de verse  pestospread van AH met een 5.

Echte pesto

Het programma 'Keuringsdienst van Waarde' wijdde in 2009 een aflevering aan pesto. Fabrikanten werden gebeld met de vraag waarom er in de Pesto alla Genovese ingrediënten zaten die niet in de echte Italiaanse pesto thuishoorden. Het woordje 'alla' is in deze bepalend. Pesto die niet uitsluitend de originele ingrediënten bevat, mag geen Pesto Genovese heten, daar moet het woordje 'alla' tussen. De negatieve redenering is dientengevolge: als er op een potje Pesto alla Genovese staat, kun je ervan uitgaan dat er inferieure ingrediënten in zitten.

De website van de Keuringsdienst van Waarde is trouwens zeker het bekijken waard. Alle afleveringen zijn terug te zien en je zult versteld staan van hoe je genept wordt met sommige producten. Vlees dat aan elkaar geplakt is, kaas op pizza die helemaal geen kaas is. Knorr Vie, waaraan ik de illusie ontleende dat ik op die manier aan mijn dagelijke portie groenten en fruit kwam is zelfs uit de handel genomen. Volgens een bericht op NU http://www.nuzakelijk.nl/beurs/2463417/unilever-stopt-met-knorr-vie-.html ten gevolge van niet gehaalde verkoopdoelstellingen. Speelde de aflevering van de Keuringsdienst over dit drankje een hier een rol in? Check http://www.keuringsdienst.nl/ voor alle afleveringen.

Terug naar pesto. Wat zijn de ingrediënten van de echte pesto uit Genua? Ovidius schreef er al over en op de website http://www.apiciana.nl/artikelen/ver001.html lees je de historie van pesto en zijn voorganger moretum. Officieel wordt pesto in een vijzel gemaakt en dit is het recept:

Pesto

de blaadjes van een flinke bos basilicum
een kopje extravergine olijfolie
3 eetlepels geraspte Parmezaanse kaas en evenveel Pecorino
2 teentjes knoflook
een eetlepel pijnboompitten
grof zeezout

Zelf vervang ik vaak wat basilicum door rucola en doe ik er soms wat citroensap bij. Vijzelen geeft inderdaad het lekkerste resultaat, maar voor het gemak gebruik ik meestal de keukenmachine. Pecorino en parmezaanse kaas heb ik standaard gemengd in een zakje in de vriezer liggen. En zo ziet zelfgemaakte pesto eruit: