Recensie Restaurant 'Southern Cross' in Heemstede

Al een tijdje geleden beloofde ik te bloggen over restaurant Southern Cross in Heemstede. Op een zaterdag gingen de man en ik, zoals wel vaker, herten spotten in de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Na een half uur in de plensende regen en een score van vier herten, vonden we het welletjes en zijn we naar Heemstede gereden om een hapje te eten bij Australisch restaurant Southern Cross.

Een warm onthaal in een mooi Australisch interieur. Terrakleurige muren, behangen met de bekende gele waarschuwingsborden, didgeridoo's en aboriginal art. Het was zo druk dat we ons voorgerecht aan een bartafel genuttigd hebben. De prijzen zijn aangenaam (drie gangenmenu voor 32,50 euro) en de menu- en wijnkaart nog aangenamer. Er wordt op goed niveau gekookt, verfijnde gerechten met veel smaak.

Vooraf namen we de coquilles en salade van emu. Als hoofdgerecht voor mij de lamsfilet met muntspinazie en asperges en voor mijn tafelgenoot de barramundi met een fantastische Maleisische chilisaus. Als nagerecht de lekkerste cheesecake ooit.

Al met al een fantastisch restaurant om voor een leuke prijs goed te kunnen eten. En omdat het Australisch is en er dus vooral met Australische producten gewerkt wordt, staat er weer eens iets anders op de kaart dan de standaardgerechten. Wil je alvast in de stemming komen? Ga dan naar www.southern-cross.nl.

Review Jamie Magazine

Sinds zijn eerste kookboek uitkwam heeft Jamie Oliver veel bereikt. Hij heeft inmiddels twaalf kookboeken op zijn naam staan. Hiervan heb ik er een groot aantal in mijn boekenkast staan. Mijn laatste aanschaf is 'Jamie's Reizen'. Op mijn verlanglijstje staan nog 'Jamie's Italië' (hoe is het mogelijk dat een Italië freak als ik dat boek nog niet heeft?) en 'Thuis bij Jamie'. Van een aantal boeken is ook een televisieserie gemaakt (op dit moment is 'Jamie in 30 minuten' te zien op RTL4, dinsdagmiddag 16.30 uur.

Een aantal jaren geleden heeft Jamie een kruistocht gevoerd voor gezonde voeding op Engelse scholen. Jamie kreeg het voor elkaar dat scholen in heel Engeland vette happen, frisdranken en chocoladerepen de deur uitdeden en inruilden voor verse en gezonde alternatieven. Hij heeft hiermee een ware kookrevolutie teweeg gebracht. Ik durf te stellen dat geen enkele chefkok zoveel invloed heeft gehad op de hedendaagse eetcultuur als Jamie Oliver. Voor mij is hij de Escoffier van de 21e eeuw.

Gennaro Contaldo bracht Jamie de liefde voor Italiaans koken bij. De twee openen dit jaar het twintigste (!!!) Jamie's Italian Restaurant. Ook heeft Jamie een keten met Fifteen Restaurants, waar kansarme jongeren worden opgeleid tot horeca professionals. De kracht van Jamie Oliver is in mijn ogen dat hij constant blijft vernieuwen. Net als je een beetje Jamie-moe lijkt te worden, komt hij weer met een geweldig initiatief waardoor je niets anders kan dan hem respecteren en bewonderen.

En nu is Jamie Magazine in het Nederlands verkrijgbaar. Het blad bestaat in Groot-Brittannië al drie jaar en ik was erg nieuwsgierig naar de Nederlandse editie. Voor iemand die zo van koken en eten houdt, vind ik dat er te weinig kooktijdschriften zijn. Ik mis nog steeds de TIP Culinair. De Delicious is fantastisch, veel moderner, internationaler, maar niet vergelijkbaar met de TIP. Foodies magazine is leuk, La Cucina Italiana geweldig, de Allerhande heeft een paar jaar geleden een omslag gemaakt naar 'het moet weer simpeler' en is sindsdien niet meer wat het is geweest, de Boodschappen is fijn, en toch kom ik tekort. Mijn honger naar kooktijdschriften is lastig te stillen, maar gelukkig is er nu Jamie Magazine.

Het eerste nummer staat in het teken van Italië, hoe kan het ook anders. En, eerlijk is eerlijk, ik ben lyrisch over het blad. Het staat boordevol recepten, achtergrondartikelen en Jamie-info. De vormgeving is schitterend, hip en modern. Ik ben verkocht. Het blad verschijnt 6 x per jaar en als je nu een abonnement neemt, krijg je er Jamie's Reizen bij cadeau.

Review boek 'IJs & IJsdesserts'

Voor de tweede keer in mijn leven heb ik het boek 'IJs en ijsdesserts' van Veltman Uitgevers aangeschaft. Een paar jaar geleden heb ik mijn eerste exemplaar weggedaan. Om maar even aan te geven hoezeer ik klaar was met ijs maken, omdat het wat mij betreft elke keer een totale mislukking werd. Maar ik ben bekeerd, door Magimix. Een hele la in de vriezer is gereserveerd voor zelfgemaakt ijs. En dus was het tijd om nog meer inspiratie op te doen dan ik op google al had gedaan. Bij http://www.bol.com/ ben ik door de ijsboeken gaan browsen en daar kwam ik mijn oude boek weer tegen. In een nieuw, kleiner en flexibeler formaat. Meteen besteld.

Ditmaal is het boek het geld meer dan waard. Er staan meer dan 150 ijsrecepten in. Deels standaardrecepten zoals vanille ijs, chocoladeijs en vruchtensorbet. Maar ook heel verrassende recepten: ijs met broodkruim, rozemarijnijs, rabarber-gemberijs en kastanjeijs. Wat me opvalt is dat dit boek zo ontzettend compleet is. Naast de recepten voor ijs wordt veel aandacht besteedt aan garneringen zoals ijshoorntjes, mandjes en sauzen. Ook staan de meest prachtige bombes, terrines en ijstaarten erin. En, heel belangrijk, alle basistechnieken komen aan bod. Roomijs, sorbetijs, parfait, ijs marmeren, ijsvormen gebruiken etc. etc.

Dit boek is helemaal compleet. Echt een must voor de ijsmaker. Nu begrijp ik ook waarom ik helemaal gegrepen ben door het zelfijsmaakvirus: het is een proces waar je al je creativiteit in kwijt kunt. Ik hou van het experimenteren en het bedenken van de meest vreemde, doch lekkere combinaties. Eigenlijk had ik besloten dat dit voorlopig mijn laatste blog over ijs zou worden, maar ik sluit niet uit dat ik me niet aan mijn besluit ga houden...

Recensie 'Het beste restaurant van Italie'

Vorig jaar, tijdens een vakantie aan de Adriatische kust in Italië, at ik verrukkelijke gestoofde paling, een specialiteit uit de regio. Tijdens dat diner ontstond het plan om ooit een boek te gaan schrijven over regionaal eten in Italië. Met de oprichting van de Slow Food beweging werden tradities in ere hersteld en is er meer en meer aandacht gekomen voor lekker eten, regionaal eten. Slow Food zegt hierover:

Slow Food is een internationale beweging voor ecogastronomie. We vinden dat voedsel lekker, puur en eerlijk moet zijn. Daarmee bedoelen we dat ons eten goed moet smaken; dat het zonder schade voor de leefomgeving, het dierenwelzijn en de gezondheid moet worden geproduceerd en dat producenten een eerlijke vergoeding moeten krijgen voor hun werk. http://www.slowfood.nl/.

Maar waar in Italië vind je nu dat ene speciale restaurantje? De Italianen staan niet per definitie bekend om hun sfeervolle restaurants. Sterker nog, vaak geldt: hoe meer tl-licht, hoe beter en traditioneler het eten. Het levende bewijs hiervan zag ik tijdens onze afgelopen vakantie in Pistoia: een snackbarachtig etablissement, waaruit de meest fantastische gerechten naar buiten gedragen werden om de mensen op het terras te verrassen. Ik had dus het plan om in mijn boek dit soort eetgelegenheden op te nemen. En natuurlijk zou dat boek pas geschreven worden na maanden en maanden veldonderzoek. Eten, reizen & Italië, de perfecte combinatie. Zoals wel vaker bleef het tot op heden niet meer dan een gedachtenspinsel.

En afgelopen maand verscheen het boek 'Het beste restaurant van Italië' van Dylan van Eijkeren. Hij maakt in zijn boek de reis die ik voor ogen had: van restaurant naar restaurant om te proeven waar je het beste kunt eten in dit gastronomische land. Naast beschrijvingen van alle restaurants waar Van Eijkeren eet en de gerechten die hij proeft (waarvan het water je in de mond loopt), lardeert hij zijn verhaal met interessante geschiedkundige feitjes, en een flinke dosis humor. Het boek is absoluut het lezen waard, ik heb talloze keren hardop gelachen. Is hiermee nu mijn droom vervlogen? Nee, ik ben er alleen maar vaster van overtuigd dat ik op een dag dezelfde tocht door Italië ga ondernemen.

Cafe-Restaurant Dauphine in Amsterdam

Dauphine is gevestigd in de voormalige Renaultgarage bij het Amstelstation in Amsterdam, naast BNR en Het Financiele Dagblad. De naam Dauphine is een eerbetoon aan de Renault Dauphine, een van de populaire auto's in de jaren 50. Dauphine behoort al een paar jaar thuis in mijn rijtje favoriete restaurants. Wat maakt Dauphine zo anders dan andere restaurants? Voor mij is het een combinatie van locatie, sfeer, en snelle, professionele bediening. Ze zijn zeven dagen per week open, je kunt er terecht voor lunch, borrel en diner (of alledrie, zoals ik laatst met vrienden heb gedaan). En natuurlijk het belangrijkste voor een foodaddict as ik: het eten.

Voor de lunch at ik laatst garnalenkroketjes (van Holtkamp) met gefrituurde peterselie en toast, een klassieker die wat mij betreft op geen enkele lunchkaart mag ontbreken. Bij de borrel alikruikjes, geitenkaaskroketjes en hot poppers, aangevuld met heerlijk brood, boter en tapenade. En als diner een simpele ravioli met truffelsaus. De koks bij Dauphine weten hoe het hoort. Geen overbodige poespas, gewoon verse ingredienten perfect bereid. Je kunt bij Dauphine terecht voor een hamburger, maar ook voor kalfszwezerik. Dat klinkt als twee uitersten, en toch klopt het hele plaatje.

Tien redenen om naar Dauphine te gaan:

1. Makkelijk met OV te bereiken, want tegenover het Amstelstation.

2. Een parkeergarage onder het restaurant waar je gratis je auto kunt parkeren.

3. Het hippe, industrieel vormgegeven interieur, zelf noemen ze het kosmopolitisch.

4. Een fantastisch terras in de zomer.

5. Geweldige locatie om te kijken en bekeken te worden.

6. Een uitgebreide wijnkaart, waarvan ook nog eens 20 wijnen per glas worden geschonken.

7. Brood met boter en tapenade voor 2,50 euro, waar in Amsterdam vind je nog zulke prijzen?

8. Het hele jaar door kreeft, krab en plateaux fruits de mer op de menukaart.

9. Elke week een origineel & verrukkelijk driegangenmenu voor een spotprijsje.

10. Samenwerking met de beste leveranciers van de stad, zoals Holtkamp voor de befaamde kroketten.

Zelf naar Dauphine? Kijk op http://www.caferestaurantdauphine.nl/.

Recensie Gizzie Erskine's Keukenmagie

Gizzi Erskine is opgepikt door de Nederlandse pers. Een paar weken geleden verscheen een artikel in Dagblad de Pers en afgelopen weekend was in een van de bijlages van De Telegraaf te lezen dat Gizzi Erskine 'je beste vriendin in de keuken' is. Op dit moment tourt de 30-jarige Gizzi de wereld over om haar boek 'Keukenmagie' te promoten. Ze wordt betiteld als de nieuwe Nigella Lawson en is bekend van het Engelse kookprogramma Cook Yourself Thin. Ronde heupen, dol op lekker eten en een charmante verschijning. Maar ook: een enorme tatoeage van engelenvleugels op haar rug, parttime DJ, jonger & stouter dan Nigella.

Dan het boek, Keukenmagie. Het eerste dat opvalt is dat het lekker kleurrijk is. Ik hou van kleuren, de vormgeving van het boek spreekt me enorm aan. Gizzi probeert een groot publiek aan te spreken met haar boek, van de beginnende tot de meer gevorderde kok. Op zich is dat een mooi streven, maar daardoor bevat het boek voor de gevorderde kok wellicht overbodige informatie, terwijl de beginnende kok zich afvraagt hoe hij - ondanks de tips en trucs - de gerechten goed en wel op tafel krijgt. Waar ik niet enthousiast over ben zijn de teksten... op de een of andere manier lijken ze soms een beetje gekunsteld. Vooral in de inleidende stukjes van de hoofdstukken valt het op. Soms hoor Gizzi zelf praten, soms hoor ik de redacteur die de teksten heeft aangepast de boventoon voeren. Gizzi meet zich een bepaald (stoere, ruige dame) imago aan, dat niet altijd overeenstemt met de manier waarop ze in het boek vertelt. In de recepten wordt veel gebruik gemaakt van het woord 'moeten'. Ik hou van de bevelende wijs, ik maak er zelf ook vaak gebruik van, maar dan als in 'Snipper de ui en gooi nu de doperwten erbij' in plaats van 'Je moet nu de ui snipperen en dan moet je de doperwten erbij gooien'. Ik ga er vooralsnog vanuit dat het aan de vertaling ligt.

Genoeg over de minpuntjes van het boek. Als je door de teksten heen kijkt, zie je de waanzinnige gerechten die ze in het boek heeft opgenomen. Het boek is verdeeld in dertien hoofdstukken die allemaal beginnen met de basics. De recepten hebben niets met basics te maken. Ondanks dat ze niet al te moeilijk te bereiden zijn, zitten er veel culinaire hoogstandjes tussen. Omdat ik al een boekenkast vol kookboeken heb, is de belangrijkste maatstaf voor mij om een kookboek aan te schaffen de mate van originaliteit van de recepten en die is in dit boek erg groot. Wat dacht je van een supersimpele doch extreem chique Kaas-truffelsouffle voor twee of Open lasagne met krab en garnalen in roze saus. Ook bij de Chateaubriand van tonijn met tomate hollandaise & gefrituurde courgettes loopt het water me in de mond. En binnenkort ga ik de Gebakken Sint-jakobsvruchten met chorizo, appels & aardappelpuree maken. Niet elk recept is voorzien van een foto, wat ik - gezien mijn voorliefde voor plaatjes - jammer vind. Toch scoort Gizzi met haar Keukenmagie hoog bij mij. Het is een prachtig vormgegeven boek met originele recepten. Gizzi, bedankt!

Recensie BonBon

Na de workshop bonbons maken heb ik de smaak te pakken. Ik wil zelf bonbons maken. Wat mij altijd tegengehouden heeft is, daar ben ik eindelijk achter, het tempereren van de chocolade. Tempereren doe je om een bepaalde kristallenstructuur in de chocolade te krijgen, zodat deze een mooie glans krijgt. Als je chocolade niet tempereert komt er een wittige waas op na het drogen. Hoe doe je dat dan?

Eerst verwarm je de chocolade tot 45 graden in de magnetron of au bain marie. Daarna voeg je ongeveer 20% extra chocolade aan het vloeibare mengsel toe en roer je tot je een temperatuur van tussen de 28 en 30 graden bereikt. Op dat moment is de chocolade klaar om mee aan de slag te gaan.

Dit alles staat beschreven in het boek BonBon. De schrijver van het boek is Kees Raat, eigenaar van Unlimited Delicious. Meer informatie is te vinden op http://www.unlimiteddelicious.nl/ . Het boek behandelt eerst de basistechieken die je nodig hebt om bonbons te kunnen maken. Tempereren, het maken van diverse vullingen, karameliseren, het doorhalen van de bonbons; alle technieken worden goed en simpel beschreven. En dan komen de vullingen aan bod. Het water loopt me in de mond. Basisvullingen met ganache, specerijen en fruit, maar ook wasabi en wat dacht je van een gorgonzola-marsepeintruffel. Ik houd wel van een beetje experimenteel, dus met dit boek ga ik aan de slag om mijn eigen bonbons thuis te maken.

Op de blog http://www.chocololachocolola.blogspot.com/ kun je nog veel meer lezen over chocolade en het vak van patissier.

Restaurant Dara in Amersfoort

Wat leuk, wat hip. De mensen bij restaurant Dara in Amersfoort hebben het helemaal begrepen. Na de tapas en de antipasti hebben nu ook de mezzes definitief hun plek in Nederland veroverd. En voor die verrukkelijke mezzes kun je uitstekend bij Dara terecht. Op hun website http://www.dara.nl/ kun je alvast in de stemming komen door de menukaart te bekijken.

Dara noemt zichzelf een 'wereldrestaurant' en is gevestigd aan de Eemhaven bij de historische stadspoort van Amersfoort. Een prachtige locatie: buiten een groot terras en binnen fantastisch ingericht door architectenbureau FAT uit Londen. Oosterse lampen, een wereldse sfeer, grote zilveren schalen waarop het eten geserveerd wordt en een open keuken.

Wij waren er op een woensdagavond en het verbaasde ons hoe druk het was, een goed teken. Die drukte deed overigens niets af aan de vriendelijke en snelle bediening. De kaart van Dara bestaat uit twee delen: de klassieke voor-, hoofd- en nagerechten uit de hele wereld en daarnaast een mezzes kaart met een aantal kleine gerechtjes waarvan je er per twee personen zo'n vijf a zes kiest. Wij kozen voor een variatie aan mezzes.

Als appetizer krijg je een pappadum en stuk brood met een dip van walnoten en een dip van witte bonen. Dat is alvast een goed begin. Daarna kwamen de mezzes. De runderragout en het libanese lam waren goed op smaak. De taramosalata (dip van viskuit) was versgemaakt evenals de babaganoush (dip met aubergine) en de Catalaanse rouille. De dara borek (filodeeg gevuld met spinazie en feta) was verrassend en erg lekker. Alle mezzes worden geserveerd met vers Turks brood. Aan een stuk of zes mezzes heb je inderdaad meer dan voldoende voor twee personen, en zo niet, dan bestel je gewoon nog wat bij of kies je uit een van de lekkere desserts als tiramisu of baklava.

De rekening is een feestje, wij waren met z'n tweeën, inclusief drankjes waaronder een heerlijk glas Marokkaanse wijn, slechts 40 euro kwijt. Ook fijn: Dara is elke dag open vanaf 11.30, dus ook perfect voor de lunch. Dit is een restaurant waar je ons zeker de komende zomer vaak op het terras zult vinden!

Nigella Lawson, mijn heldin

In mijn dromen ben ik de Nederlandse versie van Nigella Lawson. Helaas, in het echte leven zijn er weinig overeenkomsten tussen haar en mij. Ik heb niet haar weelderige bos donkerbruine krullen, mijn borstomvang reikt niet verder dan een mager cupje B en ook haar sensuele lippen zijn mij helaas niet gegeven ;-). Maar er zijn ook overeenkomsten: ook ik gooi overal room in, liefst zoveel mogelijk. En ik houd van eten. En koken. Maar vooral van eten.

Nigella is mijn heldin. Nigella houdt van eten en van koken en ze maakt zich niet druk om haar figuur. Ze heeft geen maatje 36, maar qua persoonlijkheid is maat 52 nog te klein voor haar. Wat een fantastische vrouw. Nigella schrijft geweldige kookboeken. In mijn kookboeken top-20 komen minimaal drie van haar boeken voor. Ik denk dat het vooral de herkenbaarheid, de laagdrempeligheid en haar no-nonsense benadering van eten en koken zijn die haar zo populair maken. Zelf ben ik dol op haar - wellicht enigszins gespeelde - luiheid (aah... nog een overeenkomst). Het gebruik van plastic zakjes om eten te paneren en van wegwerp folievormen om in te bakken, om uiteindelijk zo min mogelijk afwas te hebben bevalt mij uitstekend.

Haar nieuwste boek 'Keuken' is een van mijn favorieten. In Keuken deelt Nigella Lawson al haar keukengeheimen met het grote publiek. Naast bijna 200 recepten is ook dit boek weer doorspekt met Nigella's humoristische, persoonlijke verhalen. Vooral de 'zwarte keukenspullenlijst' werkte bij mij op mijn lachspieren. Hierin verhaalt Nigella over alle elektrische keukenhulpen die ze in de loop der jaren heeft aangeschaft of gekregen en die nu in de kast staan te verstoffen. Om je een idee te geven: een elektrische jammaker, een elektrische sauzenmaker en een yoghurtmaker aangeschaft in een vlaag van new age-enthousiasme.

Het boek is opgedeeld in hoofdstukken. Handig, zou je zeggen, maar wat mij betreft niet erg functioneel. Als je het boek van voor naar achteren leest (ja, dat heb ik gedaan), klopt de volgorde absoluut en is het geheel een schitterend verhaal over Nigella's leven in de keuken. Als je echter een recept zoekt en in je hoofd een voorgerecht-hoofdgerecht-nagerecht systeem hanteert, ben je in dit boek lang aan het zoeken. Maar goed, je kunt niet alles hebben. De recepten zijn in ieder geval - zoals in elk van haar boeken - om je vingers bij af te likken. In mijn volgende blog komen een paar van mijn favorieten aan bod.