Mijn zoektocht naar cannolirolletjes

Eindelijk was ik zover. Ik ging die week cannoli's maken. Althans, de vulling daarvoor. Ricotta, vermengd met poedersuiker, chocoladekrullen en bigarreaux. Ooit, op Sicilië, in mijn jonge jaren, had ik zo'n cannoli geproefd. De herinnering eraan was wat weggezakt in mijn geheugen, maar soms, als ik zin had in zoet, kwam ineens de smaak weer naar boven. Tot een paar jaar geleden wist ik niet dat het een cannoli heette. Ik had weleens gegoogled, maar verder dan 'zoet, Sicilië, rolletje' kwam ik niet, en dat leverde weinig hits op. Tot ik in Rome, jawel, bij Giolitti, mijn geliefde rolletjes weer zag liggen en de herinnering aan dat moment op Sicilië in volle hevigheid terugkwam. Daar lagen ze, mijn cannoli's. Ik heb genoten. Net zozeer als 10 jaar daarvoor.

Dus ik besloot de cannoli's zelf te gaan maken. Te beginnen bij de rolletjes, waarvan ik dacht dat ik ze wel even ergens op een website van een Italiaanse delicatessenwinkel kon bestellen. Niet dus. Het hele internet afgestruind, alle tips van mensen die dezelfde zoektocht hadden ondernomen ter harte genomen. Resultaat: geen rolletjes.

En ineens was daar een Italiaanse delicatessenwinkel, in Soest. Meteen naar binnen met de vraag: heeft u ook ongevulde cannolirolletjes...? Helaas. Ze zou kijken of ze ze kon bestellen. Dat is nu een maand geleden. Maar er gloort hoop. Eind volgende week ben ik in Italië. Daar zullen ze toch vast wel ongevulde cannolirolletjes verkopen?

Waarom niet zelf maken, vroeg ik mij ook nog even af. Het deeg voor de rolletjes is niet al te moeilijk. Maar dan heb je cannolibuisjes nodig om ze omheen te rollen. En ze moeten gefrituurd worden. Nu ik het zo opschrijf denk ik, zo moeilijk is het niet. Toch is er iets wat mij tegenhoudt. Ben ik onbewust bang dat mijn rolletjes niet zo zullen smaken als de cannoli's in mijn herinnering? Zijn mijn zoektocht naar de rolletjes en het uitblijvende resultaat een excuus geworden om de cannoli's niet te maken? Misschien moet ik me er gewoon bij neerleggen. Cannoli's horen in Italië gegeten te worden, en wie zin heeft in een cannoli gaat dus naar Italië.

Het lekkerste ijs ter wereld

Over ijs kan ik wel tig blogs schrijven. Over mijn favoriete ijs-uit-de-supermarkt (Ben & Jerry's Cookie Dough en Haagen Dasz Macadamia Nut Brittle), over de dichtstbijzijnde goede ijssalon (in Soestdijk, vlakbij het paleis, 's zomers lange rijen, ga voor het cassata- en witte-chocoladeijs), over zelf ijs maken (een groot drama, ondanks elk uur roeren een keiharde bonk bevroren vloeistof) en over het lekkerste ijs ter wereld.

Kijk, de echte ijsmakers, dat zijn natuurlijk de Italianen. Ga eens naar Sirmione aan het Gardameer (een prachtig stadje met kasteel) en je struikelt werkelijk over de ijssalons. Hoog opgeladen bakken ijs, versierd met alles wat eetbaar is, staan mij aan te kijken en roepen 'eet mij, eet mij'. Als ik in Italië ben, heb ik - letterlijk - een ijsjeslimiet: maximaal twee ijsjes (met twee bolletjes) per dag. Dit om ervoor te zorgen dat ik qua omvang niet terugkom als een echte Italiaanse mamma.

Een keer kon ik het toch niet laten en ben ik dwars door de limiet van vier bolletjes geschoten. Dat was in Rome. Bij Giolitti. Vlakbij het Pantheon. Giolitti voorziet de Romeinen al sinds 1900 van ijs. En wat voor ijs. Mijn favorieten: kastanjeijs en vijgenijs. O, en vergeet niet een cannoli te proeven, verrukkelijk. Of een van die fantastische gebakjes die ze maken. En als dessert... nog 'n ijsje. Voor de liefhebber hierbij het adres: Via Uffici del Vicario 40 in Rome. En de website:
http://www.giolitti.it/.

In Sicilië had ik de vreemdste ijservaring ooit. Ik was een jaar of 20, nog enigszins bleu op eetgebied en in een ijssalon in Palermo bestelde ik een ijsje. Wat ik kreeg was een wit bolletje, zoet, een beetje briocheachtig, gevuld met ijs. Even wennen, omdat ik ijs altijd associeer met een knapperig hoorntje, heel wat anders dan een beetje kleffig broodje waar het ijs op het laatst aan alle kanten uitdruipt. Deze herinnering heeft in de loop der jaren een plekje verworven in mijn ongekende-eetervaringen-geheugen en op dit moment zou ik er heel wat voor over hebben om mijn balkon & bakje AH biologisch roomijs in te ruilen voor een terrasje in Palermo & broodje ijs.