Cannoli's vullen, a hell of a job

Nu was ik in de veronderstelling dat, als ik de rolletjes eenmaal in huis had, het maken van de vulling voor de cannoli’s een koud kunstje zou zijn. De rolletjes heb ik inmiddels, zowel kleine als grote. Uit Italië… en uit Nederland. Bij http://www.italiewarenhuis.nl/ zijn ze te bestellen. Het recept dat ik gebruik komt uit het boek ‘De complete keuken van Italië’. Het ziet er gemakkelijk uit: meng 250 gram ricotta met 125 gram poedersuiker. Voeg eventueel wat fijngehakte bigarreaux en geraspte chocolade toe en vul de cannoli’s met dit mengsel. En daar gaat het mis.

Poging 1: ik houd het recept braaf aan. De vulling ziet eruit als dikke soep, terwijl het aardappelpuree dikte zou moeten zijn. Wat te doen?

Poging 2: hij mag best wat zoeter, bij Giolitti waren de cannoli’s ook mierzoet. Weet je wat, ik voeg nog ’n berg poedersuiker toe. Dan wordt het geheel misschien ook dikker. Niet dus.

Poging 3: een nachtje in de koelkast? Het mengsel is nu koud… en heeft nog steeds dezelfde soepachtige consistentie.

Poging 4: zou het aan het recept liggen? Ik ga eens even googlen. Talloze recepten voor canolli’s, maar hier kom ik ook niet veel verder mee. Het enige verschil met mijn oorspronkelijke recept is, dat in veel recepten gewone suiker in plaats van poedersuiker wordt gebruikt. Googlen op ‘cannoli vulling te dun’ geeft überhaupt geen hits. Ben ik dan echt de enige met dit probleem??

Poging 5: is de ricotta die ik in de supermarkt haal niet goed? Te waterig? Wat als ik die een nachtje laat uitlekken? En laat ik dan ook meteen gewone suiker in plaats van poedersuiker toevoegen.

Jaaah, het werkt! De suiker smelt door de stevige ricotta heen en het mengsel is lekker dik. Met 'n theelepeltje vul ik de rolletjes. Bigarreauxtje erop, beetje poedersuiker erover en genieten maar. Als je 't eenmaal doorhebt is het een piece of cake om ze te maken. Later lees ik trouwens in een tijdschrift: 'gebruik geen ricotta uit de supermarkt in bakjes, dat werkt niet.' Aha.

Mijn zoektocht naar cannolirolletjes

Eindelijk was ik zover. Ik ging die week cannoli's maken. Althans, de vulling daarvoor. Ricotta, vermengd met poedersuiker, chocoladekrullen en bigarreaux. Ooit, op Sicilië, in mijn jonge jaren, had ik zo'n cannoli geproefd. De herinnering eraan was wat weggezakt in mijn geheugen, maar soms, als ik zin had in zoet, kwam ineens de smaak weer naar boven. Tot een paar jaar geleden wist ik niet dat het een cannoli heette. Ik had weleens gegoogled, maar verder dan 'zoet, Sicilië, rolletje' kwam ik niet, en dat leverde weinig hits op. Tot ik in Rome, jawel, bij Giolitti, mijn geliefde rolletjes weer zag liggen en de herinnering aan dat moment op Sicilië in volle hevigheid terugkwam. Daar lagen ze, mijn cannoli's. Ik heb genoten. Net zozeer als 10 jaar daarvoor.

Dus ik besloot de cannoli's zelf te gaan maken. Te beginnen bij de rolletjes, waarvan ik dacht dat ik ze wel even ergens op een website van een Italiaanse delicatessenwinkel kon bestellen. Niet dus. Het hele internet afgestruind, alle tips van mensen die dezelfde zoektocht hadden ondernomen ter harte genomen. Resultaat: geen rolletjes.

En ineens was daar een Italiaanse delicatessenwinkel, in Soest. Meteen naar binnen met de vraag: heeft u ook ongevulde cannolirolletjes...? Helaas. Ze zou kijken of ze ze kon bestellen. Dat is nu een maand geleden. Maar er gloort hoop. Eind volgende week ben ik in Italië. Daar zullen ze toch vast wel ongevulde cannolirolletjes verkopen?

Waarom niet zelf maken, vroeg ik mij ook nog even af. Het deeg voor de rolletjes is niet al te moeilijk. Maar dan heb je cannolibuisjes nodig om ze omheen te rollen. En ze moeten gefrituurd worden. Nu ik het zo opschrijf denk ik, zo moeilijk is het niet. Toch is er iets wat mij tegenhoudt. Ben ik onbewust bang dat mijn rolletjes niet zo zullen smaken als de cannoli's in mijn herinnering? Zijn mijn zoektocht naar de rolletjes en het uitblijvende resultaat een excuus geworden om de cannoli's niet te maken? Misschien moet ik me er gewoon bij neerleggen. Cannoli's horen in Italië gegeten te worden, en wie zin heeft in een cannoli gaat dus naar Italië.