Jello shots

Ken je jelly pudding? Enorm populair in Groot-Brittannië en de VS. (Ook gewoon te koop bij AH, ik geloof van Dr. OEtker ofzo, die bij ons in huis gewoon dokter OEtker blijft heten. Dokter Utker krijgen wij onze strot niet uit). Jelly pudding dus. Je kan er waanzinnige dingen mee doen, bijvoorbeeld allemaal verschillende kleurtjes maken, in blokjes snijden en 'n grote berg van maken met fruit en slagroom. Kleurrijk (en vrij chemisch) toetje.

Gisteren keek manlief naar 'n programma op TV en ineens zei hij 'dat moet je ook 's maken, Jello shots, met wodka'. Nu wilde het toeval dat ik nog twee pakjes Jello in de kast had staan (van onze vakantie vorig jaar in de VS) en wodka hebben we altijd in huis, dus... experimenteren maar. Te lui om het recept op te zoeken heb ik zelf het volgende bedacht:

Doe de Jello in een schaal en mix met 200 ml kokend water. Als alles is opgelost giet je er 300 ml wodka bij. Doe in leuke kleine shotglaasjes en laat een paar uur opstijven in de koelkast. Ik krijg al visioenen van mijn verjaardag; een tafel vol verschillende kleuren Jello shots, en einde van de avond alle visite laveloos. En nu ik toch bezig ben: in principe kun je natuurlijk iedere drank omtoveren tot een gelatineshotje. Recept?

Vier blaadjes gelatine weken in koud water. Oplossen in 100 ml kokend water. Giet er 400 ml drank bij en schenk meteen in shotglaasjes. Opstijven in de koelkast. Wat dacht je van cointreau (versier met schijfje sinaasappel), of amaretto (laat eerst een blanke amandel in het glaasje vallen voor je de mix erin schenkt) of bessenjenever (voor de coole kleur). Ik stop, voor mensen gaan denken dat ik van 'n drankje houd ;-).

Absint

Op het gevaar af dat ik voortaan door het leven ga als 'zij-die-wel-van-een-drankje-houdt', volgt hier nog een blog over alcohol. Specifieker: absint. Absint is drank met een verhaal. En dat verhaal gaat als volgt: in vroeger tijden (wij spreken hier de 19e eeuw) stond absint bekend als De Groene Fee. Het drankje was, vanwege de hallucinerende eigenschappen, een bron van artistieke inspiratie. Van Gogh schijnt zijn 'gele periode' aan de absint te danken te hebben. Begin twintigste eeuw werd de productie van deze drank, vanwege deze eigenschappen, in een groot aantal Europese landen verboden. Zie hier, de mythe rondom deze drank was geboren. De uitvinder van absint was Henri-Louis Pernod, hij die later hoge ogen gooide met zijn 'Pernod'. Dat Henri-Louis iets had met anijs en venkel moge duidelijk zijn, want evenals pernod smaakt ook absint naar anijs.

Sinds 2005 is in Nederland het verbod op het produceren en verkopen van De Groene Fee opgeheven. Maar de absint in hedendaagse vorm voldoet aan strenge eisen, onder andere een maximale concentratie thujon (de stof in alsem - een van de ingrediënten van absint - die hallucinerend werkt).

Ondanks dat je er geen reuzenkabouters en zilveren regenbogen meer van gaat zien, is het ritueel dat met absint gepaard gaat de moeite waard. Men neme twee vriendelijke bovenburen, een fles absint, suikerklontjes, water en een absintlepel. Vervolgens ga je naar http://www.groenefee.nl/ en volg je de instructies. Proost!

Bellini

Nu we toch over alcohol bezig zijn... een heerlijk mixje is de bellini. Klassiek Italiaans, erg makkelijk te maken, groot succes. Het dankje komt officieel uit Venetië en werd uitgevonden door Giuseppe Cipriani (ja, die van Harry's Bar, van de carpaccio)

Pureer een groot blik (uitgelekte) perziken op siroop. Je kunt ook verse perziken nemen, maar die in blik geven een aangenaam zoetje. Meng de puree met een fles Prosecco. Giet in een mooie karaf en klaar!

In het originele recept komt er ook nog een scheutje kersenlikeur bij kijken, voor een mooi roze kleurtje. Grenadine kan natuurlijk ook.

Bulgaarse alcohol

Mijn schoonmoeder heeft vrienden en vriendinnen uit de hele wereld en enige tijd geleden had zij een Bulgaarse vriendin op bezoek gehad. Zo begint het verhaal over een mysterieus, doorzichtig drankje.

Zoals de 'regels der gastvrijheid en op-bezoek-gaan-bij' voorschrijven had de betreffende vriendin de nodige geschenken mede gebracht. Als een wijze uit het Oosten presenteerde zij haar waren aan mijn schoonmoeder; een glazen flesje gevuld met doorzichtige vloeistof en een grote pot gevuld met groen. 'Wat fantastisch, dank je wel' riep mijn schoonmoeder - niet wetend wat ze in handen gekregen had - volgens bovengenoemde etiquetteregels.

De vloeistof bleek lokaal gestookte alcohol. De pot bevatte 'pittige' pepertjes in 't zuur. Mijn schoonmoeder was - net terug van vakantie uit Noord-Duitsland en, naar later bleek, op het nippertje ontsnapt aan EHEC, enigszins terughoudend geworden met het proeven van onbekende waren uit onbekende buitenlanden. De pot en het flesje was een droevig lot beschoren op een van de keukenplankjes. Schoonmama trotseerde boze vriendinnen blikken en doorstond opmerkingen als 'heb je het nu nog steeds niet geproefd, ik heb het speciaal voor jou meegenomen... ' alles in het belang der algehele gezondheid.

Op een schone dag kwam de schoondochter langs. 'Ah, jij met jouw blog, jij durft dit wel te proeven', was de opmerking die haar ten deel viel. Enigszins huiverig, doch dapper, proefde de schoondochter een slokje van de doorzichtige vloeistof. Om direct daarna in extase te roepen: 'Huisgestookt??? Dit is lekkerder dan Stolichnaya!!!' Om daarna een lekkere hap te nemen van de pepers. Nu houd ik best van een beetje pittig, maar ik blijf een Hollandse, dus mijn smaakpapillen zijn niet echt goed ontwikkeld op de schaal van capsaicine. De opmerking van mijn schoonmoeder: 'Kijk nou, ze wordt helemaal rood', zegt voldoende...

Snelcursus whiskyconnaisseur

Stel, je hebt geen verstand van whisky, maar je wilt er wel over kunnen meepraten, of je vrienden verbluffen met je kennis. Lees dan onderstaande snelcursus. Vijf minuten en je praat een aardig mondje mee.

• Whiskey uit Ierland en de V.S. heet whiskey;
• Whiskey uit Schotland en Canada heet whisky;
• Concentreer je op één land, zeg Schotland. De andere landen vind je gewoon niet interessant (gebruik als je dit meldt je nuffige gezichtsuitdrukking);
• Blended whisky's maken 95% van het totaal uit, en zijn dus voor de niet-kenners. Als kenner drink je alleen single-malt whisky's, waarmee je meteen 95% van de whisky's elimineert (en daar dus ook niets over hoeft te weten, dat is namelijk beneden jouw niveau);
• Het volgende moet je even uit je hoofd leren, lees het een week lang elke dag even door en je weet het (bron: Wikipedia): Er zijn vier whiskygroepen die worden ingedeeld naar de geografische ligging van de distilleerderij:
  
  • Highland malt; van de hooglanden boven de lijn Dundee-Greenock
  • Lowland malt; uit het gebied ten zuiden van deze lijn
  • Islay malt; van het eiland met die naam
  • Campbeltown malt; van stokerijen op de Mull of Kintyre, dat is het Zuid Westelijke gebied van het schiereiland Kintyre in Zuid West Schotland.
  De Highland regio is erg groot en wordt vaak verder onderverdeeld in:
  
  • Northern Highlands
  • Western Highlands
  • Eastern Highlands
  • Speyside, in deze regio ligt de hoogste concentratie distilleerderijen.
  • Islands (Arran, Mull, Jura, Skye, Orkney)
• Kies nu een of twee specifieke gebieden die jouw favorieten worden. Laten we zeggen Islay malt whisky's en Speyside whisky's. 
• Islay whisky's hebben als kenmerk dat ze ziltig en naar jodium smaken, turfachtig en rokerig zijn.
• Speyside whisky's hebben als kenmerk dat ze elegant, complex en bloemig zijn.
• Woorden als complex en elegant zijn overigens altijd prima om smaken te omschrijven.
• Kies nu je specifieke whiskey, een lijst kun je vinden op Wikipedia.
• Voor de Islay kiezen we in dit geval Bowmore (of Laphroig als je een echte die-hard bent en het woord kunt uitspreken: laafroik). Leer de facts die je op Wikipedia vindt uit je hoofd en omschrijf de whisky als 'de beste ter wereld'. Als mensen dat betwisten toon je ze opnieuw je nuffige gezichtsuitdrukking. Jij bent tenslotte de kenner.
• Voor de Speyside kiezen we voor Tomintoul single malt, een van de onbekendere Speysides, dus zullen weinigen je overtroeven met hun kennis van deze whisky.
• Zorg dat je van beiden altijd een fles in huis hebt.
• Tot slot: drink je whisky noooooit met ijsklontjes. Vraag om een pipetje en druppel een of twee druppels water in je glas om de smaken los te maken.  

Whiskydrinkers opgepast!

Deze week in het nieuws:

Man veroordeeld voor morsen whisky
JOHANNESBURG - Een Zuid-Afrikaan die whisky morste nabij president Jacob Zuma is daarvoor woensdag veroordeeld. In september wordt de strafmaat vastgesteld en aanklagers hebben gevraagd om een boete. De Zuid-Afrikaan, Daryl Peense, morste vorig jaar bij paardenrennen in Durban wat van zijn whisky in de buurt van de president. Naar eigen zeggen was hij dronken en is de vloeistof op niemand terechtgekomen. "Het heeft mijn leven verwoest", aldus Peense. Hij zei dat de kosten voor de rechtszaak hem financieel geruïneerd hebben.

Het zal je maar gebeuren... maar nog even over dat goddelijke goedje: ik ben dol op whisky. Dat begon ooit met Southern Comfort, een whiskylikeur. Dat dronk net wat stoerder dan een Baileys of Tia Maria, dus ik ging aan de SoCo. Een paar jaar later kwam de eerste fles whisky in huis. Niet die Amerikaanse (die overigens whiskey heet), maar een fijne Schotse. Er wordt overigens ook in Ierland en Canada respectievelijk whiskey en whisky gemaakt. En als je tien keer het woord whiskey of whisky typt wordt het een heel gek woord. Maar ik dwaal af. Voor de niet whisk(e)y-kenners in het volgende blog een snelcursus.

Daar moet ik nog even iets over kwijt. Over niet-kenners. En vooral over kenners. Niet-kenners zijn vaak leuke mensen. Nieuwsgierig naar iets nieuws, bereid om alles te proeven en naiëf in hun smaakomschrijvingen (ja, wel lekker, uhh, smaakt goed ja, uhh, etc.). Kenners hebben het niet zo op de niet-kenners. Kenners (ze noemen zichzelf vaak Connaisseurs) zijn mensen die menen verstand van iets te hebben. In het onderhavige geval whisk(e)y, maar dat kan net zo goed rode wijn zijn, of sigaren, you name it. Kenners etaleren graag hun - het woord zegt het al - kennis. Ze weten veel. Denken ze. Ze proeven ook anders. (hmm... amberkleurig, ruikt naar hooi, ik proef haardvuur, de smaak doet me denken aan die oude public houses, branderig afdronkje. Of: hmm.... fris, ik proef waterige hooglanden, ook een stukje heide... ah! en hij heeft een klein zoetje). Mooie woorden, absoluut. Alleen kun je je daardoor als niet-kenner weleens geintimideerd voelen. Hoe smaakt heide? Hoe smaken waterige hooglanden? En hoe weten die kenners dat? Tja... daar ben je kenner voor. Als ik zo'n kenner tegenkom proef ik vaak in de eerste tonen een stukje eigendunk, daaronder wat nuffigheid en in de afdronk zit absoluut enige zelfvoldaanheid. Verder niets ten nadele van kenners. Maar het lijkt me duidelijk: ik hou van niet-kenners. En van whisky.

Aperol bij AH!

Wat lees ik nu toch in mijn favoriete tijdschrift Delicious? Aperol - mijn favoriete drankje deze zomer (zie Italië blogbericht van een paar weken terug) - is nu ook in Nederland te koop bij de betere slijters en zelfs bij de Albert Heijn. O joy, mijn droom komt uit, ik zie mezelf al lopen in de supermarkt met mijn boodschappenmandje gevuld met rode tomaten, rucola en pijnboompitjes voor de door manlief versgedraaide pasta, en verder een fles Aperol (of twee) en perrier en prosecco om te mixen. Even checken of de flessen daadwerkelijk ook in het schap bij mijn AH staan, dat scheelt een hoop gesjouw volgende week vanuit Italië.