Sorry!

Ik schaam mij diep. Echt waar. Ik heb jullie - mijn trouwe bloglezers - verwaarloosd, en flink ook! Gelukkig heeft de AH een heel scala aan kant-en-klaarmaaltijden, want ik zou het niet op mijn geweten willen hebben dat mijn witte contentloze pagina's hebben gezorgd voor dito ontbijt-, lunch- en dinerborden. Ik ga er voor het gemak (en voor mijn eigen gemoedsrust) even vanuit dat iedereen de blogloze anderhalve maand heeft overleefd. Maar ik vind wel dat ik een kleine uitleg verschuldigd ben, want wat heb ik dan de afgelopen tijd gedaan?

Nou, dat begon met een erg fijne vakantie in New York (wereldstad, moet je zien, binnenkort de foto's!) en een jetlag die bijna een week duurde. Daarna een schitterende bruiloft in Italië van zwager & schoonzusje. Toen was het inmiddels half september, kwam ik nietsvermoedend terug op mijn werk en kreeg ik te horen dat mijn baan is komen te vervallen. Slik, schrik. En ja, sindsdien heb ik dus alle tijd om uitgebreide zesgangendiners te bereiden, maar emotioneel moest er eerst het een en ander rechtgezet worden.

Eergisteren was mijn officiële afscheid, vandaag de officiële start van een nieuw begin. De druk is meteen opgevoerd: ik kreeg twee kookboeken (Jamie's Italië, si si en Nigella's Express), hadden ze van mijn verlanglijstje op mijn blog geplukt, slim!! En een kadobon van Oldenhof. Heerlijk om alvast te fantaseren wat ik daarmee ga doen... een pepermolen van Peugeot, een Wesco afvalbak (staat al eeuwen op het verlanglijstje), een Le Creuset pan (idem), het nieuwste kookboek van Yvette van Boven - Home Made Winter of Easy Curry van Madhur Jaffrey...

Van een dierbare collega heb ik de ingrediënten gekregen voor Nocino, Italiaanse walnotenlikeur, met walnoten uit eigen tuin. Vorig jaar, in de tijden voor mijn blog, heb ik al eens geëxperimenteerd met likeur maken. Dat is goed bevallen. Binnenkort hier mijn Nocino experiment met foto's.

Naast al dat is gebeurd ben ik ook druk geweest met mijn andere projecten. Al eerder heb ik wat foto's op mijn blog gezet van mijn knutsel- & frobelzutjes. Mijn knutsels zijn inmiddels geëvolueerd tot prachtige armbanden, oorbellen en suncatchers en binnenkort open ik een webshop. Zodra 't zover is, geef ik hier de url.

Tot morgen!!

Recensie Gizzie Erskine's Keukenmagie

Gizzi Erskine is opgepikt door de Nederlandse pers. Een paar weken geleden verscheen een artikel in Dagblad de Pers en afgelopen weekend was in een van de bijlages van De Telegraaf te lezen dat Gizzi Erskine 'je beste vriendin in de keuken' is. Op dit moment tourt de 30-jarige Gizzi de wereld over om haar boek 'Keukenmagie' te promoten. Ze wordt betiteld als de nieuwe Nigella Lawson en is bekend van het Engelse kookprogramma Cook Yourself Thin. Ronde heupen, dol op lekker eten en een charmante verschijning. Maar ook: een enorme tatoeage van engelenvleugels op haar rug, parttime DJ, jonger & stouter dan Nigella.

Dan het boek, Keukenmagie. Het eerste dat opvalt is dat het lekker kleurrijk is. Ik hou van kleuren, de vormgeving van het boek spreekt me enorm aan. Gizzi probeert een groot publiek aan te spreken met haar boek, van de beginnende tot de meer gevorderde kok. Op zich is dat een mooi streven, maar daardoor bevat het boek voor de gevorderde kok wellicht overbodige informatie, terwijl de beginnende kok zich afvraagt hoe hij - ondanks de tips en trucs - de gerechten goed en wel op tafel krijgt. Waar ik niet enthousiast over ben zijn de teksten... op de een of andere manier lijken ze soms een beetje gekunsteld. Vooral in de inleidende stukjes van de hoofdstukken valt het op. Soms hoor Gizzi zelf praten, soms hoor ik de redacteur die de teksten heeft aangepast de boventoon voeren. Gizzi meet zich een bepaald (stoere, ruige dame) imago aan, dat niet altijd overeenstemt met de manier waarop ze in het boek vertelt. In de recepten wordt veel gebruik gemaakt van het woord 'moeten'. Ik hou van de bevelende wijs, ik maak er zelf ook vaak gebruik van, maar dan als in 'Snipper de ui en gooi nu de doperwten erbij' in plaats van 'Je moet nu de ui snipperen en dan moet je de doperwten erbij gooien'. Ik ga er vooralsnog vanuit dat het aan de vertaling ligt.

Genoeg over de minpuntjes van het boek. Als je door de teksten heen kijkt, zie je de waanzinnige gerechten die ze in het boek heeft opgenomen. Het boek is verdeeld in dertien hoofdstukken die allemaal beginnen met de basics. De recepten hebben niets met basics te maken. Ondanks dat ze niet al te moeilijk te bereiden zijn, zitten er veel culinaire hoogstandjes tussen. Omdat ik al een boekenkast vol kookboeken heb, is de belangrijkste maatstaf voor mij om een kookboek aan te schaffen de mate van originaliteit van de recepten en die is in dit boek erg groot. Wat dacht je van een supersimpele doch extreem chique Kaas-truffelsouffle voor twee of Open lasagne met krab en garnalen in roze saus. Ook bij de Chateaubriand van tonijn met tomate hollandaise & gefrituurde courgettes loopt het water me in de mond. En binnenkort ga ik de Gebakken Sint-jakobsvruchten met chorizo, appels & aardappelpuree maken. Niet elk recept is voorzien van een foto, wat ik - gezien mijn voorliefde voor plaatjes - jammer vind. Toch scoort Gizzi met haar Keukenmagie hoog bij mij. Het is een prachtig vormgegeven boek met originele recepten. Gizzi, bedankt!

Panna cotta met karamelsaus

Een veel te lekker en veel te vet toetje. Vooral als je gewend bent veel te maken, met z'n tweeën bent en dus vier dagen hetzelfde toetje eet :-).

Over karamelsaus is veel gezegd en geschreven, en vooral dat je heel voorzichtig moet zijn. De suiker wordt gloeiend heet en als het spat en het komt op je hand kun je een flinke brandwond tegemoet zien. Ik was dus enigszins voorzichtig toen ik aan dit experiment begon. Maar eerst de panna cotta. Een van de simpelste toetjes die ik ooit heb gemaakt. Panna cotta is Italiaans voor gekookte room, en dat is het ook. Letterlijk.

Panna cotta
Verwarm 5 dl slagroom met 4 el suiker en een opengespleten vanillestokje. Laat 3 minuten koken. Laat ondertussen 3 gelatineblaadjes weken in koud water. Haal de room van het vuur, vis het vanillestokje eruit, knijp de gelatine uit en vermeng met de room. Schraap de zaadjes uit het vanillestokje en roer door de room. Doe het roommengsel in een puddingvorm, of in eenpersoons glaasjes/bakjes en laat een nacht opstijven in de koelkast. Traditioneel geserveerd met verse frambozen. In dit geval met karamelsaus.

Karamelsaus
Doe vier el water in een pan en voeg 200 gram suiker en een snufje zout toe. Verhit, laat smelten, roer niet, een heel klein beetje schudden om te voorkomen dat de randen aanbranden mag wel. Als de suiker 'karamelkleurig' is draai je het vuur uit. Voeg nu langzaam terwijl je roert 200 ml slagroom toe. Kijk uit voor spatten! Ik heb gemerkt dat het erg lang nabubbelt en bruist, de waarschuwingen in de kookboeken zijn inderdaad niet voor niets. De saus lijkt nu vrij dun, maar wordt dikker als hij is afgekoeld. Giet over de panna cotta, over ijs, of lepel gewoon uit de pan naar binnen...Dit is echt té lekker!

Het recept voor de karamelsaus komt uit 'De Banketbakker' van Cees Holtkamp, een fantastisch boek met alle basistechnieken voor koekjes, sauzen, patisserie etc. Maar daarover in een volgende blog meer.

Wat eten Libiërs?

Na het verrukkelijke eten bij Dara vorige week wilde ik meer inspiratie opdoen over eten uit de Wereldkeuken, en dan met name Zuid-Europa en Noord-Afrika. Het boek Bismilla Arabia van Nadia Zerouali & Merijn Tol gaat over deze gebieden. Het is het tweede boek van deze schrijfsters. Het eerste boek, 'Arabia' staat op mijn wish list.

Er zijn veel leuke dingen aan het boek Bismilla Arabia. Ten eerste dat een aantal landen en regio's besproken worden (in plaats van, zoals vaak in kookboeken, slechts één land). In dit boek zijn dat Palestina, Israël, Turkije, Sardinië, Catalonië, Libië en Algerije. Ten tweede dat er een uitgebreide reisbeschrijving in staat, met prachtige foto's die je een goede indruk geven van de besproken landen en regio's. En ten derde natuurlijk de verrukkelijke recepten.

Zo is er het recept voor de echte, authentieke hummus mét een heleboel variaties. De enige echte falafel komt aan bod en er worden heel veel recepten voor de lekkerste mezzes gegeven. Alles is prachtig geillustreerd, en dat maakt dit boek zo uniek. Groot voordeel is dat de schrijfsters Nederlands zijn en bij de ingrediënten rekening hebben gehouden met wat in Nederland te verkrijgbaar is. Weliswaar zul je af en toe naar een toko of Turkse winkel moeten gaan, maar daar kom ik zelf sowieso regelmatig omdat er de lekkerste groenten, kruiden en broden te krijgen zijn.

Een deel van het boek is gewijd aan Libië, en gelukkig waren de schrijfsters al lang en breed terug toen de onlusten daar begonnen. Het hoofdstuk over Libië begint met de ondertitel 'Keukens achter gesloten deuren'. Het is moeilijk om het land binnen te komen en nog moeilijker om iets te proeven van de Libische keuken. De politie besluit soms willekeurig hotels, markten en/of restaurants te sluiten. Via een vriend komen de schrijfsters in contact met Libische vrouwen en krijgen ze toch een beeld van het eten aldaar. Oranjebloesemwater, specerijen en verse kruiden worden veelvuldig gebruikt bij het koken. Gerechten als kofte en couscous voeren de boventoon in de Libische keuken.

Tot slot een recept voor pistachespread, makkelijk te maken en lekker op Turks brood.

Pureer voor de spread 150 gram gepelde pistachenootjes, 2 dl olijfolie, snufje zeezout, 1 teentje knoflook, 4 eetlepels fijngesneden peterselie en een vers Turks schapenkaasje (peynir, 200 gram).

Recepten uit 'Keuken' van Nigella Lawson

Zoals beloofd vandaag een aantal recepten uit 'Keuken' van Nigella Lawson. Ook in dit boek van Nigella staan veel recepten op de Express manier, dus supersnel klaar. En ze geeft het hele boek door tips voor de kliekjes die je overhoudt van de gerechten die je gemaakt hebt. Een geweldig recept vind ik de Korstloze Pizza.

Hiervoor klop je 1 ei, 100 gram bloem, zout en 2,5 dl melk door elkaar en giet dit in een ovenvaste vlaaivorm. Een half uurtje in de oven op 220 graden (mijn oven thuis lijkt altijd wat heter te worden, dus ik zet 'm op 180 graden) en daarna de pizza versieren met kaas, chorizo, mozzarella en alles wat verder voorhanden is en nog even 3 minuutjes terug in de oven.

Of de Solitaire linguine met wittetruffelolie, voor op een winteravond als je alleen op de bank zit TV te kijken.

Kook een berg linguine (op tagliatelle, of gewoon spaghetti). Klop een ei los met 3 eetlepels room, 3 eetlepels Parmezaanse kaas, een paar druppels wittetruffelolie en peper. Giet de pasta af en bewaar een espressokopje kookvocht. Roer dat met een klont boter door de pasta en roer dan het eimengsel erdoor.

En om je alvast een idee te geven van andere heerlijke recepten in dit boek: supersimpele Kip teriyaki, Couscous met rucola en citroen, Limoentaart met chocola, Slettenslierten (pasta Puttanesca a la Nigella), Caesarsalade met tortillachips en Chili met kaas.

Overigens, over de recepten op dit blog: ik pas ze soms een beetje aan aan mijn eigen stijl. Omdat ik lui ben en van gemakkelijk houd, of omdat ik sommige ingredienten niet voorhanden heb, of gewoon, omdat ik van varieren houd.

Nigella Lawson, mijn heldin

In mijn dromen ben ik de Nederlandse versie van Nigella Lawson. Helaas, in het echte leven zijn er weinig overeenkomsten tussen haar en mij. Ik heb niet haar weelderige bos donkerbruine krullen, mijn borstomvang reikt niet verder dan een mager cupje B en ook haar sensuele lippen zijn mij helaas niet gegeven ;-). Maar er zijn ook overeenkomsten: ook ik gooi overal room in, liefst zoveel mogelijk. En ik houd van eten. En koken. Maar vooral van eten.

Nigella is mijn heldin. Nigella houdt van eten en van koken en ze maakt zich niet druk om haar figuur. Ze heeft geen maatje 36, maar qua persoonlijkheid is maat 52 nog te klein voor haar. Wat een fantastische vrouw. Nigella schrijft geweldige kookboeken. In mijn kookboeken top-20 komen minimaal drie van haar boeken voor. Ik denk dat het vooral de herkenbaarheid, de laagdrempeligheid en haar no-nonsense benadering van eten en koken zijn die haar zo populair maken. Zelf ben ik dol op haar - wellicht enigszins gespeelde - luiheid (aah... nog een overeenkomst). Het gebruik van plastic zakjes om eten te paneren en van wegwerp folievormen om in te bakken, om uiteindelijk zo min mogelijk afwas te hebben bevalt mij uitstekend.

Haar nieuwste boek 'Keuken' is een van mijn favorieten. In Keuken deelt Nigella Lawson al haar keukengeheimen met het grote publiek. Naast bijna 200 recepten is ook dit boek weer doorspekt met Nigella's humoristische, persoonlijke verhalen. Vooral de 'zwarte keukenspullenlijst' werkte bij mij op mijn lachspieren. Hierin verhaalt Nigella over alle elektrische keukenhulpen die ze in de loop der jaren heeft aangeschaft of gekregen en die nu in de kast staan te verstoffen. Om je een idee te geven: een elektrische jammaker, een elektrische sauzenmaker en een yoghurtmaker aangeschaft in een vlaag van new age-enthousiasme.

Het boek is opgedeeld in hoofdstukken. Handig, zou je zeggen, maar wat mij betreft niet erg functioneel. Als je het boek van voor naar achteren leest (ja, dat heb ik gedaan), klopt de volgorde absoluut en is het geheel een schitterend verhaal over Nigella's leven in de keuken. Als je echter een recept zoekt en in je hoofd een voorgerecht-hoofdgerecht-nagerecht systeem hanteert, ben je in dit boek lang aan het zoeken. Maar goed, je kunt niet alles hebben. De recepten zijn in ieder geval - zoals in elk van haar boeken - om je vingers bij af te likken. In mijn volgende blog komen een paar van mijn favorieten aan bod.